Ontstaan
Aanvankelijk was het project "Getij-Dingen" een idee van Ingrid Sinnaeve, die bijgevolg als de "geestelijke moeder" ervan kan beschouwd worden.
Een drietal gelijkgestemde "zusterzielen" waren eveneens geïnteresseerd.
De practische realisatie echter was een calvarieweg, bezaaid met allerhande obstakels en problemen.
Het tij keerde echter toen kapt. Jacques D'Havé, administrateur-generaal van het Vlaamse agentschap voor Maritieme Dienstverlening & Kust (MDK) de medewerking van zijn afdeling Kust toezegde.
Dank zij ook de hulp van Ingenieur Jan Goderis van de MDK , afdeling Kust en van cultuurschepen Jan Loones van de gemeente Koksijde, kwam het project uiteindelijk weer vlot en werd het uitgebreid van 3 tot 15 palen.
Op voorstel van Cultuurschepen Jan Loones werd er een werkgroep samengesteld met de drie oorspronkelijke initiatiefnemers en vier leden van de Koksijdse Cultuurraad.
Het verhaal van Ingrid Sinnaeve :
Het recept van Getij-Dingen ontstond destijds uit mezelf door en met vier ingrediënten : het idee, de lokatie, het "nu of nooit"-gevoel en de spreuk "Kakel niet, leg een ei !".
Als kind van de zee werd ik steeds weer geconfronteerd met het getij, dat constante ritme, onophoudelijk, continu. De zee komt en gaat en komt weer en trekt weer terug, ze laat een effen strand weer na, een propere lei. We betrappelen en graven putten en bouwen forten en kastelen. De golven komen en vegen alles weer weg. Maar ook zonder het te zien of te merken, gebeurt er heel wat ondertussen. Het constante ritme van eb en vloed kon misschien een uitnodiging betekenen om de creatieve geesten onder de lokale kunstenaars op dreef te zetten.
Kunnen we met het getij een vorm van kunst bereiken ?
De zee en het getij laten ongetwijfeld sporen na...kunnen we met dit gegeven experimenteren ?
We wonen aan zee, we kennen de zee, we ruiken haar tot in onze woonkamer. Waarom niet hiermee ons aan een vorm van kunst wagen ?
Creëren in teken van de zee en het getij, een confrontatie aangaan met de natuur, met het tijdsgebonden proces van eb en vloed, aanzien welke sporen het getij op onze werken na laat, dit omschrijft veruit de essentie van Getij-Dingen.
En ons strand als decor, dat lijkt toch allemaal wel sterk genoeg om er even de tanden in te zetten.
Met een keihard geloof in het concept en gesteund door twee medebezielde initiatiefneemsters, Ann Devloo-Delva en Monique Plaetevoet, stapte ik in 2007 naar de cultuurdienst van Koksijde die ons in het ganse verloop van idee naar project zijn volle medewerking verleende. We zijn gestaag doorgegaan met onderhandelen. We vormden stilaan een harde kern om tijdens minder evidente evoluties van het project toch te blijven geloven en steeds meer te verwezenlijken.
De Maritieme Dienst afdeling Kust van de Vlaamse Overheid gaf ons de goedkeuring om de bewuste meetpalen op ons strand ter beschikking te stellen, om aldus op zoek te gaan naar een vijtiental kunstenaars die voor dergelijk concept te vinden waren.Vanuit de cultuurdienst werd een werkgroep samengesteld, een website werd gecreëerd. Kandidaten kwamen er druppelsgewijs op af, enthoesiast over het concept, klaar om met een vers portie bloed en zuurstof een nieuwe uitdaging aan te gaan. De aspecten van kunst mogen niet beperkt worden tot het houden van tentoonstellingen en verkoopcijfers...
Een nieuwe weg en uitweg voor verbeelding en uitbeelding lag voor ons. We kregen een constructieve uitdaging voor een destructief aspect van het leven : de vergankelijkheid.
Het vergankelijke : alles is eindig en nietig, het koudste ijs smelt, het hardste ijzer roest, elk leven, elke herinnering, elke relatie, alles vergaat. Onzichtbaar wordt alle leven aangetast...onzichtbaar laat het getij zijn sporen na.
Getij-Dingen wil deze werkelijkheid zichtbaar maken.
Getij-Dingen wil aantonen dat onzichtbare constanten in het leven toch zichtbaar hun stempels zetten. De begroeiing, vergroeiing, kleur en verkleuring, schade, verwoesting, ver-andering worden aangebracht door het constante ritme van het getij. Liefde en haat, vriendschap, wraak, vreugde, jaloezie enz. laten in ons leven ook hun sporen na. Wij vergaan, doch het getij blijft, als een neutraal en absoluut gegeven. Maar de essentie van Getij-Dingen is in hoofdzaak dit : iets creatief ondernemen met de natuurelementen, het getij in zijn blootje leggen, de naakte waarheid tonen.
Laat het experiment bij de mensen vooral veel losmaken : emoties omtrent vergankelijkheid, creativiteit, esthetiek, poëzie, kunst...bij laag water.
Drie jaar later, we zijn 2012, hopen we dat 15 nieuwe creaties gedurende negen maanden lang mensen aanzet om tot hier te komen, om te zien hoe het strandbeeld tussen St. Idesbald over Koksijde en Oostduinkerke tot Nieuwpoort-Bad gedurende 2012 evolueert en transformeert. Het moet de mens in confrontatie brengen met het getij, en met zichzelf. Zij moeten er zich van vergewissen dat zij moeten wachten op laag tij, een klik op de muis zal hier niet helpen.
Na in 2009 de vergankelijkheid aan te tonen, mogen we misschien vernieuwing verwachten via de tweede editie in 2012 ? Benieuwd wat het wordt...we wensen de 15 nieuwe kandidaten veel succes toe met de evolutie en het verhaal rond hun Getij-Ding.